BLOG TANZANIA 28/02 – 09/03

Hieronder vinden jullie enkele video’s van de afgelopen dagen.

Vandaag was het een dag die er voor iedereen zwaar heeft ingehakt. De wandelaars stappen door zonder te slapen, de lopers en fietsers zitten om 0400 uur aan de ontbijtafel. Het was een dag vol emotie, pijn, doorzetting, maar vooral heel veel hoop en liefde. Wederom laten we de beelden spreken. Er wordt niet voor niets gezegd: “Een beeld zegt meer dan duizend woorden”.

Volg hieronder live de prestaties van de Muskathleten.

Vanaf de start van de lopers en fietsers om ca. 6 uur op donderdagmorgen (4 uur in Belgie) is de voortgang van de muskathlon per muskathleet te volgen op Live – Muskathlon – Tanzania

In deze blog plaatsen we wat verhalen en foto’s gedurende de dag.

13.32 We sluiten nu deze blog, omdat iedereen binnen is… we gaan lunchen, en nog een feestje/ceremonie hebben straks. Meer beelden en verhalen volgen natuurlijk nog! Dank voor het volgen!!

13.30 Vanwege de hitte hebben we besloten om deze muskathlon te stoppen.

Darrel moest daarom stoppen bij 41,44km … diep diep respect!

Joost wilde graag nog verder om zijn 120km te halen en hierdoor lukt het net niet. Zo balen voor hem! Maar wat een prestatie, al die uren op de fiets!

12.50 Michael finisht zijn Muskathlon nu ook, respect!

12.45 Ellen en Caroline finishen na een wandeling van 63KM door de nacht heen, samen! Schitterend!!

11.55 Ook Micha komt binnen na 42km, knappe prestatie… inclusief vreugdehuppel!

11.45 Kurt en Serge komen samen over de finish… Serge heeft 42km gelopen, en Kurt 21km.

11.35 Hanne en Jonathan zijn samen gefinisht! Wat een geweldige prestatie… Hanne die dit al 5 jaar geleden van plan was, en nu eindelijk die streep over!! Jonathan, die halverwege het even zwaar had, maar toch doorging!

11.30 Clement (die spontaan met Darrel mee is gaan lopen) finisht na 21 km

10.45 Lucas en Sander finishen na een complete marathon (42 km) lopen!

Al een tijdje geleden is Robin af moeten stappen omdat zijn fiets opnieuw lek reed en hij was gevallen. Het gaat goed met hem, maar de Muskathlon zit er voor hem helaas op. Zo balen voor hem!

10.55 Enock, Mao en Humphrey van Compassion Tanzania zijn gefinisht na 21 km.

10.50 Timo is gefinisht!

10.30 Update van het afgelopen half uurtje:

• Eliza is gefinisht na 21 km!
• Martijn finisht ook na 28,5 km
• Darrel komt door, heeft last van kramp maar gaat zeker nog ff verder samen met Clement.
• Jos en Nicole zijn gefinisht na ca 52 km… wat een eind!
• Het wordt steeds warmer

Clement zegt: “Ik ben gekomen om jullie team te supporten, omdat jullie de kinderen hier supporten. Ik praat met Darrel during the running. I love what you are doing! You are God’s servants”

10.00 Henk is ook over de finishlijn gekomen, Christiaan liep het laatste stukje nog even met hem mee!

09.50 Reijo is ondertussen gefinisht! Wat een week, en wat een dag!

09.45 Ellen, Jakob en Caroline komen langs op 50 km!! Ze rusten even, en gaan daarna weer verder!

09.40 De groep kinderen uit het project zijn samen met Christiaan gefinisht en krijgen allemaal een medaille. Helemaal verdient!

09.35 Fokkeline komt binnen na haar extra lus. Ze krijgt haar medaille omgehangen, Respect!

09.30 Annika heeft haar halve marathon gefinisht!

09.17 Justina (die op het project in Dutwa werkt met Moeders en Babies) heeft de hele nacht meegewandeld met onze wandelaars. Ze heeft daarna geslapen en finisht nu officieel en krijgt haar welverdiende medaille omgehangen!

09.05 Reijo komt langs en gaat direct door met zijn laatste lus!

09.06 Christiaan vertrekt voor zijn kleine lus, samen met een hele groep kinderen die meerennen met hem!

09.02 Lucas en Sander komen ook weer langs, drinken wat en gaan weer verder met hun hele marathon

08.58 Kurt en Fokkeline komen binnen na 8km wandelen (ruim, want een stukje extra ‘verkeerd’ gelopen). Kurt gaat nu starten starten met zijn 21 km lopen! En Fokkeline voelt zich zo goed dat ze nog de korte lus gaat wandelen, en Christeline gaat mee wandelen tijdens deze lus!

08.51 Ook Darrel komt aan voor de laatste ronde, met zijn ‘buddy’ Clement die vanaf de vorige ronde met Darrel samenloopt!

08.48 Lise is als eerste belgische Muskathleet gefinisht!!!

08.49 Annika en Reijo komen weer langs de checkpunt en beginnen aan hun laatste kleine klus…

08.38 Daniel komt binnen met een lekke band, die ter plekke wordt geplakt…

08.35 De eerste locals zijn gefinisht en ontvangen hun medaille als aandenken: Remmy, Elgius, Elias!

08.30 Robin is weer weg op de fiets!

08.18 Joost en Robin komen binnen, en vervangen samen de band van Robin die lek is!

08.02 Robin is los!! Heeft zn eerste ronde erop zitten (8km) en vertrekt direct weer verder…

08.00 Pastor Musa van de kerk in Dutwa passeert nu ook de 8km in zijn net broek en nette schoenen.

07.57 Elja, Mao, Remmy, Enock, Elias van Compassiont Tanzania komen ook langs na hun eerste 8 km!

07.42 Er komen vaak mensen langs… we zullen niet altijd iedereen kunnen noemen. Als je per persoon precies wilt weten waar ze zitten op de track en hoeveel procent ze al hebben gedaan van hun Muskathlon: Live – Muskathlon – Tanzania

07.41 De fietsers komen vaak langs nu!

07.40 Robin start nu ook met zijn Muskathlon, omdat hij enig oponthoud had!

07.40 Eliza en Christeline komen ook op het checkpunt aan na de eerste 8km!

07.38 De wandelaars (Jakob, Caroline, Ellen) passeren opnieuw… Ellen zegt: ik voel me nu na 42,5km beter dan thuis met 40km oefenen! Caroline: “de zonsopgang en schemering waren prachtig”. Ellen: “met de autos die voor en achter ons rijden was echt zo veilig, en ze zetten mijn favoriete muziek op ‘Waymaker'”

07.33 Christiaan en Henk en Darrel komen langs en zeggen: het wordt al warm! Na wat drinken gaan ze weer verder…

07.32 Serge en Lise komen opnieuw langs!

07.28 Daniel, Michael en Joost fietsen opnieuw voorbij het checkpunt en eten en drinken even iets

07.28 Hanne komt ook opnieuw voorbij, met een meisje aan de hand die onderweg naar school is

07.27 Reijo passeert en zegt : “The view is amazing, I cried when I saw the sunset!”

07.26 Micha passeert opnieuw en gaat direct weer door!

07.25 Sander en Lucas komen opnieuw voorbij na 10,5km, zie er nog zeer fit uit en lopen direct door.

07.24 Annika passeert na 8 km. Eet een banaan en zegt dat het goed gaat! Ook Martijn komt voorbij en zegt ‘de 5km gaat hier sneller voorbij dan thuis’.

07.20 Timo en Jonathan komen na 44,5 km wandelen langs op het checkpunt! Jonathan staat zich in te smeren omdat nu de zon op begint te komen. Bij de vraag hoe het gaat zegt hij: “Beter dan verwacht”.

07.17 Lise en Serge komt ook langs en hebben hun eerste 8km er ook op zitten

07.10 Sander, Micha en Lucas hebben de eerst 8 achter de rug!

07.00 De wandelaars komen allemaal langs het checkpunt en zijn nu al 42 km onderweg!

06.57 Daniel, Joost en Michael fietsen na de eerste 8km langs het checkpunt (waar straks ook de finish is)

Donderdagmorgen 06.30 (4.30 BE)

Ook alle lopers en fietsers zijn nu gestart!

Woensdagavond 22.00

De 8 wandelaars uit België samen met Justine uit Tanzania zijn hun Muskathlon gestart!

Een heerlijke dag vandaag van ontmoetingen, spelletjes en samen lachen!

We laten de beelden voor zichzelf spreken:

Nog een terugblik naar dag 3 – in Bariadi – inclusief video’s

Michaël:

Ze zeggen wel eens: Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Zo deelde ik gisteren met mijn buddy dat ik het moeilijk vond om de verbinding te maken met de mensen hier in Tanzania. Begrijp me niet verkeerd wat er gebeurd is ongelofelijk en het is prachtig maar toch leek ik er vooral op een afstandje naar te kijken.

Vandaag gingen we in groepjes een moment mee wandelen met een Tanzaniaans gezin, zo kwam ik met Annika en Hanne terecht bij een jong koppel met twee kleine kinderen. We kwamen aan bij een prachtig klein huisje, niet fancy maar prachtig omdat er orde was, er heerste rust en vrede. We wisten van tevoren dat we stenen gingen maken en water halen.

Wat ik echter niet wist dat ik een jongeman zou treffen in zijn werkkleren, de mensen in Tanzania hebben een donkere huid maar deze man zijn armen waren wit van de cement en het zand, zijn kleren waren die van een werkman: vuil, besmeurd en gescheurd. Maar met trots gedragen. En ik dacht bij mijzelf: hé maar dit ken ik. Ik draag mijn besmeurde werkkleren ook dagelijks met trots. Ik toonde hem een foto van mijzelf in werkkleren en ineens was er erkenning, we waren niet meer de witte en de zwarte man. Neen, we waren twee vaders die op totaal andere plekken op deze wereld hun huis aan het bouwen zijn voor hun gezin en daarvoor met trots hun besmeurde werkkleren zouden aandoen.

We leerden dat zijn vrouw iedere dag water gaat halen in de waterput verderop, dat water diende dan weer om stenen te maken voor hun nieuwe huisje. Zo ging ik zonder werkkleren weliswaar samen met deze prachtige jongeman aan de slag om stenen te maken. Op mijn knieën  maakten we stenen voor het nieuwe huisje en was ik voor de allereerste keer deze reis vergeten dat ik een westerse bezoeker was, voor de allereerste keer voelde ik mij verbonden  met de mensen, het land en hun doelen of dromen. De westerling werd een broeder, een mede zoon van de allerhoogste, een vader die zijn vrouw eert zijn kinderen liefheeft en het land bewerkt dat hem is toevertrouwd.

Danku Heer voor het wonder dat u vandaag hebt geregeld voor mij op deze reis uw wegen zijn werkelijk ondoorgrondelijk.

Vandaag stonden we om 0400 uur op… Dit met een heel bijzondere reden. We gingen de echte toerist uithangen. We gingen opgedeeld in verschillende groepen met de echte safariwagens op stap. We hadden de unieke kans om de zon te zien opkomen terwijl er een kudde gnoes langs de wagens liepen. Woorden schieten te kort om te beschrijven wat we vandaag konden waarnemen. Hoe onze grote God deze prachtige natuur heeft gemaakt en toch elke dag bij ons kan zijn. God is niet gebonden aan grenzen of tijd.

Geniet van de mooie beelden. We willen jullie zeker niet jaloers maken…

Vandaag reisden we naar een ander project in de buurt van het hotel.
Lees maar mee ‘door de ogen’ van Ellen.

Ellen:
De ontvangst bij de start van de dag was weer vreugdevol zoals alleen hier kan.
Met een draaiboek introduceren de medewerkers de verantwoordelijken van de kerk en het project. Mensen worden erkend in hun verantwoordelijkheden door ze bij naam te noemen en voor hen te applaudisseren. Het eren van elkaar in ieders talent is zo’n mooie eigenschap in deze cultuur. Dankbaarheid voor elke inzet wordt benoemd (1/4).

Na een feestelijk uur met zang en dans werden we in zes groepen verdeeld om een gezin te bezoeken en mee te doen hun dagelijkse taken. Ik maakte kennis met een mooi gezin wiens rijkdom zit in hun kudde. Drie koeien en een negental schapen. Elke dag wandelen twee gezinsleden met de kudde naar wat grasland om hen te laten eten en dan weer terug te gaan naar huis waar water is voorzien. Heen en weer, nog eens heen en weer, zo de hele dag door.
Dit gezin heeft stabiliteit gevonden: Een jonge mama met vier kinderen, de vader was gaan werken. Grootouders wonen daar ook.

Met veel dankbaarheid spraken ze Jonathan aan (die hun zoon Japhet van 9 ondersteunt), voortaan deel van de familie. Dankzij giften kan één van de kinderen gratis naar school en hebben ze de kudde kunnen uitbreiden. De oudste zoon kan zijn school in de toekomst verder zetten wanneer ze een koe verkopen.
Wat een verschil met de home visit van gisteren (2/4).

In dit huishouden zijn mannen die positieve invloed hebben op de huisgenoten. Tot steun, bescherming en ze geven leiding. Hier leeft er hoop en zijn kansen die aangereikt worden met beide handen gegrepen om de kinderen een betere toekomst te geven. Vandaag mocht ik mee proeven van hun leven en van hen leren.

In alle eerlijkheid, het contrast met gisteren was zo groot. Tijdens het bezoek zat ik te luisteren naar de alleenstaande mama van vier kinderen en sinds kort ook een kleinkind. Geen mannen die hen beschermen, maar eerder een onveilige buurt waar mannen door alcoholgebruik vrouwen gebruiken en niet werkelijk liefhebben.
Ja, gisteren kwam een strijdvaardig gevoel in me op om met hen te blijven verwachten dat er een ommekeer zal komen. Woorden van hoop en bemoediging uit spreken en Gods overvloedige zegen te laten stromen over hun leven. Toen ik de 19jarige zoon sprak zei ik om de moed niet op te geven en te durven dromen op kansen om wel naar college te kunnen gaan.
Wanneer we samen gingen bidden kwam er een lach op hun gezichten en leek er een vonkje hoop te zijn. Licht zijn op donkere plaatsen was erg tastbaar gisteren. Mijn ontlading vertaalde zich in verdriet op de terugweg in de bus. Ik was diep geraakt door de erbarmelijke woonsituatie, door angst en wanhoop in de ogen van mama (3/4).

Het contrast met het bezoek van vandaag heeft mijn hoop voor het gezin van gisteren vergroot. Want door de samenwerking tussen kerk, Compassion en inzet van lokale care givers’ is er veel mogelijk. God heb ik aan het werk gezien in deze mensen die zoals Jezus gezinnen bezoeken en elke ontmoeting betekent de start van verandering.
Wat ik beter begrijp dan voorheen: extreme armoede los je niet met een vingerknip op. Het vraagt tijd, inzet van vele mensen en gaat met kleine stappen vooruit. Maar hoop doet leven, dat is hier realiteit. De vreugde en dankbaarheid, gastvrijheid en vrijgevigheid zijn hier groter dan wat ik in België ervaar (4/4).

Vandaag zijn we van Mwanza naar Dutwa gereden… Twee van de muskathleten delen hun ervaring van deze dag!

Jonathan:

“De dag begon met een heerlijk ontbijt en een heel fijn worship moment, waarbij zelfs het personeel van het hotel hun djembe’s boven haalden. Na het ingrijpende maar hoopgevend verhaal van Remmy (medewerker van Compassion Tanzania) te horen, vertrokken we richting Dutwa. Het was een lange rit, maar de mooie uitzichten, de diepgaande gesprekken en het samen zingen in de bus, maakten het een hele fijne tijd.

Toen we in Dutwa aankwamen werden we opgewacht door een grote groep mensen die zongen en wuifden met palmtakken, “wat een warm en hartelijke ontvangst” dacht ik. Toen stapten deze mensen op hun motorfietsen en werden we onder luid getoeter geëscorteerd naar het project. Daar stond een nog grotere mensenmassa (groot en klein) klaar om ons te verwelkomen. In colonne stapten we naar de kerk en hadden handen te kort om de vele kinderen een hand te geven. Na de officiële verwelkoming door de pastor werden we getrakteerd op een wederom heerlijke maaltijd. We maakten nog even tijd voor een potje voetbal, samen met minstens 100 kinderen.

Ondertussen was het bijna avond en vertrokken we op huisbezoek, waarbij we een sponsorkind en het gezin ontmoetten. De ontmoeting begon aarzelend, maar met de juiste vragen, kwam er een openheid die langs beide kanten gewaardeerd werd. Zo konden ook wij antwoorden op hun vragen. Om de ontmoeting af te sluiten vroegen we naar hun gebedspunten, en waren zij ook zeer geïnteresseerd naar de onze, die we heel open en kwetsbaar konden aanbrengen.

Na de korte rit naar het hotel sloten we de dag af met een moment onder elkaar, waarbij we tijd maakten om naar ieders verhaal en indrukken te luisteren.”

Eliza:

“Vandaag hadden we het voorrecht om Longh’we en haar familie in hun eigen huis te ontmoeten. Wat een indruk heeft dit op me gemaakt. Toen we met de bus aankwamen, stonden mama, papa en alle kinderen ons al op te wachten—met zoveel warmte en vreugde. Zodra we uitstapten, werden we meteen omarmd en bedankt.

Voor Longh’we hadden we namens haar sponsors een cadeautje meegebracht: een pop met kleertjes. In het begin was ze verlegen en schuilde ze achter haar moeder, afwachtend wat er zou gebeuren. Maar zodra ze het cadeau aannam en opende, zag ik iets in haar gezicht veranderen. “Ah, there is Longh’we’s smile,” zei de vertaler. Die glimlach zal me altijd bijblijven. Het is één ding om een kind in extreme armoede op een foto te zien lachen, maar om haar daar, voor haar eigen huis, te zien staan met die pop in haar handen en zo’n stralende lach—dat is iets wat ik nooit zal vergeten.

Dit was de eerste keer dat ik de impact van het Compassion-project zo dichtbij en zo tastbaar mocht ervaren. Haar vader vertelde hoe hun leven compleet veranderde nadat Longh’we werd opgenomen in het project. Dankzij die kans konden ze een stenen huisje bouwen, en vol trots liet hij ons binnen terwijl hij vertelde hoe hij het met zijn eigen handen had opgebouwd. We mochten zien hoe God dit gezin vasthoudt, en hoe Longh’we zelf nu een zegen is voor haar familie. Een gezin dat een extra duwtje heeft gekregen richting een hoopvolle toekomst.

Maar eerlijk? Ik voelde vooral dat ík gezegend werd—door de hoop en liefde die dit gezin al droeg. We hebben voor elkaar mogen bidden en een diepe connectie gelegd met deze liefdevolle, prachtige mensen. Dit huisbezoek heeft mijn wereld verruimd en een stukje van mijn hart meegenomen. Wat een impact. Wat een verandering. Wat een hoop.”

We zijn in Tanzania!!

Onderweg…
Wat een lange en enerverende reis was het. We vlogen vrijdagavond van Brussel naar Addis Ababa en daar hebben we (gelukkig maar voor een paar uurtjes) drie mensen achter moeten laten in verband met iemand die even een medische check moest ondergaan. Gelukkig konden zij een vliegtuig later nemen, en weer aansluiten bij de groep in Dar Es Salaam. In de avond reisden we met de hele groep naar Mwanza, waar we voor middernacht bij het hotel aankwamen.

Elkaar leren kennen
Al dat reizen maakte natuurlijk dat we veel konden praten en elkaar alvast wat beter konden leren kennen als groep. Samen zingen (zowel aanbidding, maar ook ‘raad het belgische lied’ in de bus), samen bidden, veel lachen en mooie verhalen.

Dar Es Salaam
Nadat we (een stuk vlotter dan gedacht) onze visa hadden ontvangen, reden we met onze bus Dar Es Salaam in. In Dar Es Salaam was er 36 graden… wat een hitte! We kwamen aan bij een kerk, waar een Compassion project is. De pastor ontving ons, we bekeken de klaslokalen, de keuken, de activiteiten die de jongeren doen om zelf geld te kunnen verdienen. Daarna werd het echt feest in de kerk. Kinderen en jongeren dansten en zongen, wij probeerden (met onze stijve heupen) een beetje mee te doen. We hoorden van de pastor en de projectmedewerkers hoe de kerk zich inzet voor gezinnen in de omgeving. We hebben samen gezongen en gedanst! Daarna lunchten we met elkaar samen, rijst, kip en zowaar frieten!

Lucas over het projectbezoek:

“Wat mij het meest heeft geraakt, was de grote dankbaarheid van de mensen op het project. Zelfs zo uitgesproken dat ik er mij ongemakkelijk bij voel, want het is niet dankzij mij dat het werk van het project mogelijk is. Maar je merkt dat de dank zo groot is dat het op elke mogelijke manier wordt geuit.

Tijdens het welkomst moment was er een getuigenis van een alleenstaande moeder die vertelde over haar zoon die ze dankzij het project had kunnen grootbrengen en inschrijven op een hogere muziekstudie. Zelf was ze ook bekwaam gemaakt om zelfvoorzienend te zijn, onderwijs te geven en de volgende generatie te helpen om te ontsnappen aan de cirkel van armoede.”